Ondertussen in de bergen...

met de mountainbike op de sneeuw de berg omhoog trappen? Ik had het nog niet gezien tot die dag :-)

dan ben ik zelf maar te voet naar beneden gegaan over mooi voorbereide winterwandelwegen. Zon, blauwe lucht, vriestemperaturen, verse sneeuw.... quasi perfect is dat alles. Het enigste dat dit kompleet kan maken, is een vriendin maar die vallen niet zomaar uit de lucht, en zeker niet hier in Zwitserland. Op die 2 ben ik dus wel wat jaloers...

na ja, hier nog wat vakantiebrochurefoto's...

Gelukkig nog goed in het begin van mijn wandeling heb ik een praktisch volledig ondergesneeuwde slee gevonden van de Niederhornbahnen. Die heb ik dus mooi uitgegraven en dan zelf gebruikt om naar beneden te razen. De werknemer van de Niederhornbahnen aan het middenstation was blij dat ik hem die "verloren" slee teruggaf, maar het heeft me veel moeite gekost "ter compensatie" nog een ritje naar boven uit de brand te slepen. Maar het is me gelukt, dus nog 1 keer omhoog om dat geweldige panorama te genieten...

Ik ben mijn verlengd weekend in omgekeerde volgorde aan het vertellen zie ik: eerst heb ik over de maandag in Grindelwald geschreven, dan over de zondag in Adelboden en nu komt de zaterdag op de Niederhorn :-) Die zaterdag ben ik uitzonderlijk vroeg opgestaan voor mijn doen: om 6:00 uit de veren, wat ontbijt nemen en alle ski- en wandelspullen en eten en drinken voor 3 dagen en andere kledij enz. enz.  in de auto geladen: een kleine volksverhuis en dat voor 3 dagen!! Ik heb filevrij kunnen rijden - gelukkig maar want dat is niet zo vanzelfsprekend rond Zürich of Bern- en was rond 09:30 aan de parking aan de Beatenbucht aan de Thunersee. De Niesen aka the swiss pyramid was mooi te zien. In het parkeerhuis mijn wandelrugzak klaargemaakt, 5CHF betaald om 24u te kunnen parkeren (er zijn dus nog betaalbare parkeerplaatsen in Zwitserland.. in Grindelwald betaalt men voor 8-9u parkeren gemakkelijk 13CHF, de afzetters!! En dan zwijg ik nog over Zürich...)

Eerst gaat het met een treintje van de Beatenbucht naar Beatenberg, waar men overstapt in het kabelbaantje dat je naar de Niederhorn brengt. In een dikke 20 minuten staat men van 560m op 1950m; gemakkelijker gaat het niet. Op de Niederhorn werd mijn aandacht eerst getrokken door het geweldige uitzicht natuurlijk, maar ook door een paar "parapenters" die met hun volumineuze rugzakken naar hun startpunt aan het sloffen waren. Die heb ik in alle rust dan een tijdje kunnen observeren. Er was weinig wind en die was een beetje wispelturig, zodat ze een paar keer moesten aanlopen vooraleer ze echt gestart waren...

Ik kon alles mooi vanop een logeplaats bekijken zonder koude voeten te krijgen :-) Van hier uit had ik van 11:40 tot 12:00 ook een relatief goed zicht op de demo van de Patrouille Suisse, die het traditionele startschot voor de Lauberhornabfahrt is. Ik had dit jaar geen zin om me tussen die mensenmassa te moeten wringen; vandaar dat ik het eens vanop afstand probeerde. Het resultaat is niet echt geweldig daar de afstand veel te groot was, maar het was eens een poging waard. Misschien ga ik volgend jaar toch maar opnieuw naar de Lauberhornabfahrt, wie weet...

Patrouille Suisse voor de Finsteraarhorn en Schreckhorn...

en voor de Jungfrau en de Eiger noordwand...

de traditionele afsluiter met de flares, en ietske dichterbij nadat ze een bocht over de Thunersee hebben gemaakt om te hergroeperen om dan een laatste keer over het publiek te razen om dan achter de Mönch te verdwijnen...

...was ik ook voor het eerst in mijn carrière. Een mooi skigebied, mooie pisten die goed voorbereid zijn, en het volk verdeelt zich nog goed over de vele pistes en voornamelijk zitlifen. Ik heb er die zondag vele kilometers afgemaald en kan voorlopig zeggen: fijn maar geen "talabfahrt" doen: die is veel te plat en men moet er te veel met de stokken duwen... Ik heb me vooral op de blauwe en rode pisten geconcentreerd omdat de zwarte nog niet zo mijn ding zijn.

De topjes van Rinderhorn en Altels heb ik ook nog gevonden. Om daar een beter zicht op te hebben, moet ik op een afgelegen deel van het skigebied zien te komen wat niet zo eenvoudig is: naar beneden skiën, op de bus wachten, bus nemen, overstappen op een volgende bus, dan naar de lift gaan... iets wat gemakkelijk een 40minuten in beslag neemt. Misschien voor een volgende keer...

en ook de langlaufers kunnen er genieten en tegelijkertijd iets aan hun conditie doen...

Bij het binnenrijden van Grindelwald werd ik getrakteerd op de Eiger Noordwand begeleid van een halve maan. Eerste fotostop van de dag.... (trouwens, het lichtje dat je ziet in de noordwand komt van de vensters bij de eerste treinstop wanneer men naar het jungfraujoch treint)  De temperatuur op zo'n 1100m: -12.5° C. Hmmm, op 2500m zal het dus nog ietske kouder zijn, dus best maar deftig aankleden. Op de parking parkeerde zich nog een nederlander naast mijn auto: hij had effe snel 1000km gereden omdat ie wou gaan skiën. Iets wat hij blijkbaar al een dikke 20 jaar doet. Zot zijn doet niet zeer he?!

Bovenaan het First-skigebied, zo rond half 9 's morgens: berekoud, blauwe hemel, een licht windje, en geen volk. Geweldig! Rond 09:15 kwam de zon vanachter de bergen piepen en kon de temperatuur langzaam wat oplopen. Helm op, skibril, en een "buff" voor de neus en wangen om alles van mijn gezicht van de bijtende kou af te schermen. Oftewel: in gangsterlook gaan skiën :-) De eerste 3 uur ben ik zo incognito over de skipiste geflitst; toen begon de temperatuur langzaam draaglijker te worden.

Door de vele sneeuw waren de pistes perfect geprepareerd en ahw plat als een spiegel. Ideaal voor mij om mijn carvingbochtjes te oefenen wat al goed begint te lukken. De sneeuw is echter op een veel te warme ondergrond gevallen waardoor deze zich niet goed met de bodem heeft "verbonden". Dit resulteert dan, vooral op de zuidelijk geörienteerde hellingen, in lawines en grote breuklijnen waardoor hele sneeuwflanken naar beneden beginnen te schuiven. Een gevaarlijke situatie die men beter vermijdt. Mooi op de piste blijven is de boodschap... Indrukwekkend ziet het er wel uit: een metersdikke "sneeuwplaat" die een reuzegat achterlaat daar waar ze oorspronkelijk vast hing, en daar waar ze naartoe is gegleden, wordt de sneeuw omhoog geduwd als een overkokend potje.

Men moet dus een beetje oog hebben voor de gevaren die van deze witte pracht uitgaan maar daarnaast was het ook gewoon genieten van een heerlijk winterlandschap zoals men het vanuit de boekskes kent.

en dat alles door hoge toppen overschaduwd...

er werd niet alleen op de piste gevlogen, ook enkele zwitserse F/A-18's lieten zich opmerken  evenals 2 snowboarders die liever onder een matras hangen...

deze gemsen lieten zich niet storen door het hele skicircus of de brullende gevechtsvliegtuigen...

onnodig te zeggen dat deze dag veel te snel voorbij was. De zure kuiten en bovenbenen neem ik er graag bij.Iemand goesting volgende keer mee te gaan? :-)

is in progress. Het weer wordt volgend weekend super: onderaan nevel en mist, boven in de bergen zon en blauwe hemel. Dat geeft me dus nog 2 dagen tijd uit te vinden waar ik naartoe wil gaan.... Flumserberg? Toggenburg? Of toch berner oberland (waar volgend weekend de lauberhornabfahrt plaats vindt).... De ski's hebben aan de kanten wat roest gevormd, maar deze zijn nog lekker scherp en de wax ziet er ook nog goed uit. Ik verwacht dat de meeste roest na een paar afdalingskes wel is weggeschaafd. Voor een skiservice is het trouwens te laat nu. Hmm, laat het maar snel weekend zijn.  At last!!

yippie!!! we hebben er lang op moeten wachten, maar eindelijk is het dan zover: de bergen liggen bedolven onder een dik pak sneeuw; zoveel sneeuw dat ze niet kunnen volgen met het wegruimen ervan!! Vannacht wordt nogmaals zo'n 20 tot 50cm verse sneeuw verwacht, en zaterdag zou opnieuw dezelfde hoeveelheid er bovenop kunnen vallen. Tot volgende week dinsdag blijft het wisselvallig en vanaf woensdag ziet het ernaar uit dat er stabieler, zonniger weer aankomt. Zou tof zijn: dan hebben die genoeg tijd de pisten mooi voor te bereiden en liggen die er perfect bij tegen dat ik langskom met mijn latten. Ik kan amper wachten!! Ondertussen zit er niet veel anders op dan het grauwe stormweer uit te zitten (zo zouden aan de Konkordiahut in het Berner Oberland windsnelheden tot 270km/u opgemeten zijn: jawadde, straffe toebaka!!). Yeah!!!! Oh ja, en wat ik ook raar vond: hier is gisteren een onweer voorbij getrokken. Nog nooit meegemaakt, bliksem en donder in januari...

't zal het laatste berichtje wellicht zijn voor dit jaar. Iedereen fijne feestdagen toegewenst en een gelukkig en gezond 2012!! greetz en tot volgend jaar....

de skigebieden hebben er lang op moeten wachten maar de eerste fatsoenlijke hoeveelheden sneeuw zijn dan toch bij de skiseizoensstart gekomen. In de meeste gebieden ligt nu zo'n 1/2m tot 1m sneeuw, met uitschieters van 1.5m tot 2m. Hopelijk komen daar de volgende weken nog een paar meter sneeuw bovenop!!! Hier in het Züricher Unterland loopt het niet zo'n vaart, maar wit is het in ieder geval. Ik heb eindelijk nog eens de benen kunnen strekken in dit magische witte laagje dat alle geluid lijkt te dempen. De lucht ruikt naar nog meer sneeuw. Ok, 't is niet altijd even gezellig die sneeuw: een paar dagen terug zijn het grootste deel van de vluchten van de luchthaven van 's morgensvroeg tot laat in de namiddag geanuleerd omwille van de sterke sneeuwval. Zolang het mijn vlucht niet is....  De volgende dagen blijft het nog wisselvallig met sneeuw in de bergen: perfect zo.

Op het internet vindt men een hele lijst aan benamingen van het gebied dat aan de grens van Utah en Arizona ligt. Hoe de vork juist in de steel zit, weet ik niet dus wat ik hier beschrijf, kan niet altijd 100% juist zijn. Verbeteringen zijn welkom. Zo goed ik het begrijp, is de "Grand Staircase" een deel van het colorado-plateau en bestaat het uit verschillende lagen die op verschillende plaatsen aan de oppervlakte te zien zijn (en zo een soort van gigantische trap vormen waarbij de verschillende lagen de treden vormen). Blijkbaar zijn er 5 grotere lagen: 1) Pink Cliffs 2) Grey Cliffs 3) White Cliffs 4) Vermillion Cliffs en 5) Chocolate Cliffs en prachtige plaatsen zoals Grand Canyon, Zion Canyon en Bryce Canyon vindt men op dit plateau en in deze lagen terug. Ik ben naar de Vermillion Cliffs geweest die te zien zijn tussen Page in Arizona en Kainab in Utah. Het Bureau of Land Management (of in't kort BLM) beheert dit gebied en is verantwoordelijk voor het in stand houden van dit prachtige landschap en voor het verdelen van "permits" die men als wandelaar nodig heeft om wandelingen in dit gebied te kunnen maken. In Arizona zijn er in dit gebied 3 plaatsen waarvoor men een "permit" nodig heeft: Aravaipa Canyon, Paria Canyon, en Coyote Buttes Wilderness Areas. Door dit permit-systeem wordt het aantal bezoekers beperkt gehouden zodat deze landschappen beter in originele staat gehouden kunnen worden en tevens kunnen de gelukkige bezoekers een meer "intiemere" ervaring in deze gebieden hebben doordat ze niet overlopen zijn. Eigenlijk niet slecht.....

Ik heb op het internet foto's gezien van "the wave" een fantastische rotsformatie die in het deel van de "coyote buttes north" ligt en ik heb maar 1 ding gedacht: "daar moet ik ooit eens naar toe!!". Om een permit te verkrijgen (20 permits per dag worden uitgeschreven), kan men ofwel via de website van het BLM zich online inschrijven. Men selecteert een maand (in mijn geval november), geeft 3 wensdatums op, betaald 5USD om deel te nemen aan de lotto, en men wacht af tot de trekking plaats vindt (op 1 augustus vond de trekking voor de maand november plaats).Per dag worden zo 10 permits weggegeven.  Ik had geluk en kreeg begin augustus een mail die me zei dat ik een permit gekregen had. Dan moest ik nog 7USD betalen voor een paar documenten (permit, kaart met routebeschrijving, algemene regels voor de wandelaars daar...) die een paar weken later netjes bij mij in de brievenbus geland zijn. Ik kon naar the wave!!!!!!!! Iets wat niet echt vanzelfsprekend is omdat er steeds ongelooflijk veel kandidaten voor die permits zijn (voor de maand november waren het er een slordige 900 en dat voor de online-lotto).

De andere 10 permits moet men ter plaatse in het bureautje van het BLM in de pariah canyon proberen te krijgen. Dit gaat dan zo: als ik maandagmorgen om half negen daar ben, vul ik een formulier uit alsook alle andere aanwezigen daar. Ieder krijgt een nummer en deze nummers worden net als in een lotto getrokken. Als er 9 kandidaten zijn, heeft iedereen een permit. Als er meer dan 10 kandidaten zijn (wat blijkbaar praktisch altijd het geval is), is het dus afwachten. Met wat geluk heeft men dan een permit en kan men de dag erop, dinsdag in dit voorbeeld, the wave gaan bekijken. Met wat pech kan men elke keer dat men daar is naast zo'n permit grijpen.

Zoals gezegd had ik online veel geluk, en kon ik dinsag 9 november dit prachtige gebied al wandelend een beetje verkennen. Ik ga hier ooit wel eens uitgebreider op in, maar voorlopig houd ik het bij deze "teasers" :-) te zien: de klassieke "wave-foto",  en een detail van "the wave". De geweldige "2nd wave" was op een vorige post te bewonderen...

Eindelijk is het dan zover, de eerste sneeuwvlokken zijn hier naar beneden gedwarreld. Dit na een november die veel te droog (op sommige plaatsen viel geen enkele regendruppel) en veel te warm was ( in de noordelijke vooralpen was het 5.5°C te warm!!). In Glarus heeft men in November de thermometer zelfs tot 24.6°C zien stijgen!! Trouwens, wat die regen betreft, was blijkbaar enkel de maand augustus tot nu toe "normaal" te noemen; alle andere 10 maanden waren te droog. Gisteren was het hier eerder aprilweer met regen en sneeuwregen. In de bergen ligt een eerste dunne laag sneeuw, maar er moet nog behoorlijk veel bijvallen wil men ongestoord kunnen skiën. Mijn ski's  hebben vorige winter amper actie gezien; afwachten of het deze winter beter wordt. Voorlopig kan ik niet meer doen als blijven dromen over veel sneeuw, schone pistes, blauwe hemel... (met wat foto's uit de oude doos)

oh ja, die mooie ijsfiguren op de vooruit van mijn auto in mijn vorige post hebben jullie zeker herkend...

wie weet wat dit is?

Van Januari tot eind juli was het hier in Zwitserland te droog. Augustus was dan ok, maar van september tot nu is het opnieuw veel te droog. Gevolgen: minder electriciteitsproductie door de stuwmeren, de scheepsvaart op de Rijn is beperkt doordat de schepen maar 1/3 vd normale lading kunnen meenemen, en de skipistes zien er momenteel praktisch nog volledig groen/bruin uit. 't Is tevens te warm voor sneeuwkanonnen, die sowieso amper kunnen draaien omdat de waterreservoirs die daarvoor nodig zijn, leeg staan (wat uit ecologische zicht helemaal niet slecht is).  Als er dan geen "hoognevel" is te zien, kan men al eens een poging doen de poolster te vinden en lang te fotograferen met volgend resultaat. Volgende keer proberen het nog wat meer in het midden ze zetten en misschien nog langer te belichten (nu heb ik 1200 sekonden belicht)...

Het is een lange tijd stil geweest hier op deze webblog. Daar is een heel simpele reden voor: ik was op verlof!! En dan ben ik bewust praktisch volledig afgesloten van internet, televisie, gsm, ... Nu ik terug ben, kan ik langzaam weer wat berichtjes hier beginnen te posten. Wie deze rotsformatie op de foto herkent, weet in welke streek ik op vakantie was en hoeveel geluk ik heb gehad dat ik überhaupt daar heb kunnen zijn... Weet jij het?

en daar waren we vrij snel. De onstandigheden waren dan ook perfect: niet te koud, niet te warm, een licht windje, een versluierde hemel, verse sneeuw... Bovenaan een uitzicht dat ik een heel aantal jaren voordien al eens heb mogen aanschouwen tijdens 1 van de vele beklimmingen tijdens mijn collegekampen. Met het verschil dat er nu ietske meer sneeuw lag, ik meer toppen ken, mijn fotoapparaat ietske profesioneler is, en digitaal ipv analoog is, en onze groep een beetje kleiner was als toen :-)