12-11-12

Mittelhorn 3704m

wetterhorn2011 (44).JPGwetterhorn2011 (43).JPGNa een korte pauze op de top, ging het langs dezelfde weg waarlangs we naar boven zijn gekomen, weer naar beneden langs het couloir. De ijzeren staven maakten de afdaling veel veiliger en waren opnieuw een welkome hulp. Terug op de sneeuw besloten we nog de Mittelhorn te beklimmen, om te zien of we eventueel van daaruit konden afdalen via een andere weg. De sterke zon had de sneeuw al plat gebrand, en de korte steile wand die we omhoog moesten, was hierdoor lastiger als eerst gedacht: regelmatig schoof een voet weg op de papperige sneeuw; de Blümlisalp noordwand was dan de week ervoor van een heel andere aangenamere categorie... Ondertussen begon mijn rechtervoet opnieuw serieus pijn te doen, iets wat mijn humeur niet goed deed. Op de top van de Mittelhorn zagen we niet echt een eenvoudige weg om via een gletsjerafdaling weer in de buurt van ons biwak te komen, dus zat er niets anders op als opnieuw naar de wetterhorn af te dalen en de normaalroute hiervan als afdaalroute te nemen. Geen leuk vooruitzicht voor mij omwille van die brokkelige rotsen en mijn voet die opnieuw doldraait. Mijn humeur zat in de kelder. Jerry zag ook dat mijn optimisme ver te zoeken was, en probeerde me op te monteren, wat spijtig genoeg niet lukte. Daarvoor deed die rechtervoet te veel pijn. Het probleem is, dat er niks aan dieje voet te zien is en dat een ander mij gewoon moet geloven dat dieje voet zoveel last en pijn veroorzaakt.

wetterhorn2011 (47).JPGIn het eerste deel van de afdaling klom ik naar beneden, terwijl Jerry mij met het touw zekerde. Als ik dan stabiel stond, kwam hij rustig, alsof het een zondagswandeling was, naar beneden. Zo ging het de eerste honderden hoogtemeters tot de graat platter werd en wij het touw in de rugzak konden opbergen. Dan leek het alsof Jerry een 6de versnelling had gevonden: in een mum van tijd was hij ver weg terwijl ik verder sukkelde met mijn sch**tvoet.

 

 

 

wetterhorn2011 (45).JPGwetterhorn2011 (46).JPGRond een uur of 5 bereikten we dan eindelijk onze bivakplaats en pakte ik mijn spullen. Jerry zei dat hij hoofdpijn had, wellicht te weinig gedronken en het effect van de ganse dag onder een loden zon te moeten lopen, en hij wou gewoon in zijn biwakzak kruipen en nog een nacht hier blijven. Ik had echter met Filip afgesproken dat we 's avonds nog een pint gingen drinken omdat ik jarig was. Dus na gechecked te hebben of het voor Jerry ok was dat ik verder afdaalde, deed ik mijn loopschoenen aan, zwierde die zware bergschoenen op de rugzak, en begon vol goede moed aan de afdaling naar Grindelwald, waar ik rond 21:00 aankwam en waar ik opgepikt werd door Filip. Als ik die loopschoenen aandoe (in tegenstelling tot mijn bergschoenen), heb ik geen problemen met mijn voet; ik hoop dat dat zo blijft in de toekomst want anders heb ik een dik probleem...

Anyway, ondanks mijn voetproblemen is de Wetterhorn eigenlijk een mooie beklimming met een fantastisch zicht op een groot deel van het Berner Oberland. De rotskwaliteit is niet geweldig, en het is belangrijk in het begin mooi op de graat te blijven. Maar 't is een tocht die ik iedereen kan aanraden die graag een klassieke bergtoer maakt. Nogmaals erg veel dank aan Jerry, die ongelooflijk goed kan klimmen en erg veel geduld en begrip met mij had toen mijn motor behoorlijk begon tegen te sputteren. Merci Jerry, zonder jou was dit niet mogelijk geweest!!

De commentaren zijn gesloten.